Boris is altijd een beetje een beetje anders geweest. Een beetje wantrouwend en zeker in het begin terughoudend naar vreemde mensen en een enorme antipathie naar vreemde honden. Naarmate hij ouder werd, werd dat allemaal wel wat gematigder en nu met zijn 5 jaar is hij ook al een heel stuk duidelijker, nee, zekerder. Hij is nu zelfs de hondse roedelleider, hij voorkomt of beeindigt ruzies zonder dat hij echt hoeft te knokken en de meeste bullen weten exact wat ze aan hem hebben.

Maar dat geldt niet altijd voor ons mensen..

Hoewel hij het niet openlijk toegeeft, vind Boris een knuffel op zijn tijd ook heerlijk en eigenlijk wil hij best even knuffelen en bij je zitten. Alleen claimt hij dat voorrecht dan ook tegenover de andere bullen en dat vinden wij dan weer niet goed, dus het gebeurt niet zo vaak dat hij lekker mag komen knuffelen en tegen je aan mag komen zitten. Sinds kort heeft Boris daar wat op bedacht.

Hij gaat naast je zitten en gaat je aanstaren en hij houdt dat best lang vol en die indringende blik voel je ook gewoon zonder dat je hebt gezien dat ie naast je is komen zitten. Aanstaren of fixeren is in de hondentaal een nogal dominante houding en inderdaad neemt Boris op een gegeven moment ook een aanvalshouding aan. En ja hoor, zo ineens vanuit het niets, springt hij op je af...

Om je vervolgens helemaal af te lebberen en op schoot te klimmen en zich tegen je aan te vleien. Kortom: om eens even heerlijk te knuffelen!

Voor een vreemde die hij in zijn cirkeltje van vertrouwen heeft toegelaten, is het even schrikken en is het verrassingseffect enorm. Maar als je tijdens de fase van het aanstaren goed oplet, dan zie je dat Boris zich verraadt, bij een echte aanval staan de oren omhoog en naar voren gericht, Boris houdt de zijne echter achter in zijn nek en die houding vertelt over het gebrek aan agressie.

Het is weliswaar een aanval maar in de praktijk is het niet meer dan een onschuldige en alleraardigste en vermakelijke knuffelattack!

Mijn minst favoriete jaargetijde is absoluut de herfst. Ik vind het een naar, triest jaargetijde en met het vallen van de bladeren van de bomen die daardoor ook nog eens heel triest er uit gaan zien, neemt ook mijn positieve denken af en nemen mijn depressieve gedachtespinsels toe. De enige afleiding die dan nog wat plezier gaf, is lopen met de bullen, maar juist door dat mistroostige weer is dat ook al geen echte afleiding meer.

Maar gelukkig kreeg ik van een kennis van mij, die wandelen (en dan heel vaak en heel ver en zonder honden) als sport heeft, onlangs DE tip en ik moet zeggen dat als ik dat advies NIET in de wind sla (en dat is een heel toepasselijke uitdrukking wat betreft deze tip) ik de uitjes met de honden weer als welkome afleiding heb en na een dergelijk uitje er ook weer even tegen aan kan!

En het is zo simpel, ik had er zelf op kunnen komen!

Als je wandelen of lopen gaat, begin de wandeling dan altijd TEGEN de wind in. De wind neemt je nare gedachten mee en voert ze achter je af. En als je de terugweg met de wind meeloopt, dan zullen deze gedachten je nooit meer kunnen inhalen, ze zullen je altijd voorblijven en dus ben je ze kwijt!

En dus lopen de bullen en ik de wandeling de eerste helft altijd tegen de wind in, hoeveel wind er ook staat (en Den Helder is wat dat betreft windrijk, want er staat hier altijd wind). Je haalt in ieder geval een lekker frisse neus en of het de wind is die je op andere gedachten brengt of dat het is dat je weet dat de terugweg altijd makkelijker loopt, geen idee, maar een uitje is veel prettiger geworden! Hoe vaak heb ik niet bij de heenweg voor de wind 'tever' gelopen, met de trieste wetenschap dat je dat eind nog wel terug moet? Maar dan met de wind tegen? Kom je toch nog gedesillusioneerd of vermoeid  thuis. Maar dat heb je dus niet als je 'tever' doorloopt tegen de wind in. Dan staat je nog een lekker makkelijke terugweg te wachten. Joepie!

En of je die wind nou echt de eigenschappen van wegnemen mag toekennen, geen idee. Ik neem gewoon geen enkel risico meer:  mocht ik toch de heenreis zijn begonnen voor de wind heen, dan  loop ik voor alle zekerheid de terugweg een andere route met heel veel wendingen zodat de wind van wel goede huize (windrichting) moet komen om mij terug te vinden! Alleen al de gedachten om die wind voor te blijven, hem om de tuin te leiden, biedt dusdanig afleiding dat er niet eens meer plek is voor trieste gedachtenspinsels!

Kortom: als je tegenwinds gaat, bedenk dat het je dan altijd voor de wind gaat!